Continentaal stelsel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Het continentaal stelsel (Frans: Blocus continental) was een maatregel van de Franse keizer Napoleon I waarbij alle Britse producten op het Europese continent werden verboden. De bedoeling was om zo de economie van het Verenigd Koninkrijk te ontwrichten. Het embargo duurde van 1806 tot 1814.
Napoleon wilde de zeegrenzen tussen het Verenigd Koninkrijk en Europa afsluiten zodat Engeland geen Europese handel meer kon drijven en zo hopelijk zijn leger niet meer zou kunnen financieren. Zo hoopte Frankrijk minder te vrezen te hebben van het Verenigd Koninkrijk als militaire tegenstander. Als reactie verboden de Britten alle Franse handel met de rest van de wereld.
Napoleons plan bracht uiteindelijk geen veranderingen in de machtsverhouding omdat het embargo vanwege grootschalige smokkel moeilijk in de praktijk te handhaven was. In 1811 werd het embargo door tsaar Alexander I eenzijdig opgeheven. Dit leidde tot de Veldtocht van Napoleon naar Rusland.
Voor Nederland had het continentaal stelsel een desastreus effect. De ooit zo sterke Nederlandse economie bleef na het napoleontische tijdperk zwaar gehavend over. De treuzeling van Napoleons broer Lodewijk om het continentaal stelsel in zijn koninkrijk Holland in te voeren was een van de redenen Napoleon het koninkrijk ophief en Nederland bij zijn keizerrijk inlijfde.
